ယူနီက အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပြီး အထက်တန်းကျောင်းပြီးခါနီး ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။ ရင်းနှီးသူတွေက ယွန်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ သာမန်မိသားစုကလာပြီး မိဘတွေ အဝေးမှာရှိနေလို့ ရှေးရိုးဆန်တဲ့ အဘွားနဲ့ နေရပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေကို ချစ်တတ်သလို ခရမ်းရောင်ပစ္စည်းဆို ဘာမဆို သဘောကျတယ်။ စာတော်တဲ့သူဖြစ်တာမို့ ဆက်လက်ပညာသင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေရှိပြီး အဲဒီအတွက်လည်း မနားမနေ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယူနီနေထိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒထက် ရိုးရာယုံကြည်မှုနဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက အလေးသာနေတယ်။ လက်ထပ်ခွင့်လာတောင်းတာကို နှစ်ကြိမ်ထက်ပိုငြင်းရင် ကံဆိုးပြီး နောက်ပိုင်း အိမ်ထောင်ဖက်ရှာရခက်လိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆလည်း ရှိနေပါတယ်။ ယူနီက ပထမတစ်ကြိမ်ကို ငြင်းထားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခံရပြန်တယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ သူလျှောက်ချင်တဲ့ ပညာသင်ဆုက အိမ်ထောင်မရှိသူဖြစ်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ အရင်က ဘာမဆို လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ယူနီဟာ အခုတော့ ကိုယ်ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာတောင် မသေချာတော့ဘူး။ ရိုးရာထုံးတမ်းတွေအတိုင်း နေထိုင်ဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသလို ပညာလည်း ဆက်သင်ချင်သေးတယ်။ သူ့ဘဝအပေါ် သက်ရောက်နေတဲ့ ဘာသာရေးနဲ့ ရိုးရာကန့်သတ်ချက်တွေကြားမှာ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ရမယ့်အချိန် ရောက်လာနေပြီဆိုတာ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာပါတယ်။ မူရင်းအညွှန်းမှာ ဒီနောက်ခံကို ရှင်းပြဖို့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ အလှပြင်မှု၊ ပြောဆိုမှုနဲ့ အပြင်ထွက်သွားလာမှုအပေါ် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖော်ပြထားတယ်။ အင်ဒိုနီးရှားက Rohani Islam (ROHIS) အဖွဲ့ဟာ လူငယ်တွေ ဘာသာရေးအသိပညာရစေဖို့ အလယ်တန်းနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတွေရဲ့ သင်ရိုးနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်လုပ်ဆောင်တယ်လို့လည်း ရှင်းပြထားပါတယ်။ ရုပ်ရှင်က အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ရွေးချယ်ခွင့်အပြင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် လိင်စိတ်အပြောင်းအလဲ၊ ဆယ်ကျော်သက်ကိုယ်ဝန်နဲ့ ပညာဆက်သင်ခွင့် ဆုံးရှုံးရမှုတွေကိုလည်း ထည့်သွင်းတင်ပြထားပါတယ်။ Toronto International Film Festival မှာ ပြသခဲ့ပြီး Platform Prize ရရှိခဲ့တယ်။ ရုပ်ရှင်ရဲ့ အရောင်အသုံးအနှုန်းမှာတော့ ယူနီကြိုက်တဲ့ ခရမ်းရောင်ကို များများသုံးထားပါတယ်။ ၂၀၂၀ ခုနှစ်မှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ အင်ဒိုနီးရှားကဗျာဆရာ Sapardi Djoko Damono ကို အောက်မေ့သတိရတဲ့အနေနဲ့ ရိုက်ကူးထားတယ်လို့ ဒါရိုက်တာက ဆိုထားပြီး သူ့ရဲ့ Rain In June အပါအဝင် ကဗျာများစွာကိုလည်း ရုပ်ရှင်ထဲ ထည့်သွင်းထားပါတယ်။
ဇာတ်ကားကြည့်ရန်