မှတ်တမ်းနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်ကြောင်း ရောစပ်တဲ့ ရုပ်ရှင်တွေ ရိုက်ကူးနေတဲ့ ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ဟာ သူ့အကြောင်းသူ ရိုက်ပြချင်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူရွေးရိုက်တဲ့အကြောင်းတွေက သူ့ဘဝဖြစ်စဉ်တွေ တိုက်ရိုက်မဟုတ်ဘဲ မက္ကဆီကိုကနေ ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူတွေ၊ ရှေးခေတ်ကလူတွေနဲ့ မက္ကဆီကိုသမိုင်းထဲက အဖြစ်အပျက်တချို့ ဖြစ်နေတယ်။ သူ့အတွက်တော့ အဲဒီလူတွေနဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ကိုယ်နဲ့တူညီတဲ့အရာတွေ ရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့အကြောင်းကို ပြရင်း သူ့အကြောင်းပါ ပြောပြနိုင်တယ်လို့ ခံယူထားတာပါ။ သူမရိုက်ချင်တာက ကိုယ့်ဘဝမှာ ဘယ်လိုနေခဲ့တယ်၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံဖြစ်စဉ်တွေလောက်ပဲ ပြထားတဲ့ ရုပ်ရှင်မျိုးပါ။ လူတစ်ယောက် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ပြောတဲ့အခါ အမှန်တွေဖြစ်နေရင်တောင် ပြောရလွယ်တဲ့အရာ၊ ပြောချင်တဲ့အရာတွေပဲ ရွေးပြောမိနိုင်တယ်။ ကိုယ့်အပြစ်ကိုယ် ပြောပြတာမှာတောင် ဖွင့်ပြချင်တဲ့အပိုင်းလောက်ပဲ ပါနေနိုင်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာတော့ စကားလုံးနဲ့ ရှင်းပြရခက်တဲ့ အတွေးတွေ၊ ကိုယ့်အတွက် နက်ရှိုင်းပေမယ့် သူများအတွက် အရေးမပါသလို ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေလည်း ရှိနေတယ်။ ဒီအကြောင်းတွေကို ဖော်ပြဖို့ ဇာတ်ကောင်က သူ့ဘဝကို တိုက်ရိုက်ပြောပြတဲ့နည်းအစား သမိုင်းထဲက ဖြစ်ရပ်တချို့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ထည့်ပြထားပါတယ်။ သူဖော်ပြချင်တဲ့ အမှန်တရားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းစီဟာ အချိန်ကာလအစဉ်အတိုင်း ပေါ်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို အစဉ်လိုက်မစီဘဲ ဟိုဘက်ဒီဘက် ကူးပြထားလို့ ဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကို တစ်ခုချင်း ဆက်စပ်ကြည့်ရတဲ့ ပုံစံပါ။ Alejandro ရိုက်ကူးထားတဲ့ ဒီမက္ကဆီကန်ရုပ်ရှင်ဟာ မက္ကဆီကိုရဲ့ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေးနဲ့ သမိုင်းကို အခြေခံထားပါတယ်။ အစပိုင်းကတည်းက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အခန်းတွေကို ကူးပြထားပြီး လက်တွေ့ဘဝ၊ အိပ်မက်နဲ့ အတွေးတွေက ရောထွေးနေတယ်။ ဇာတ်ကြောင်းကို ချက်ချင်းဖြည်မပြဘဲ အခန်းတစ်ခုစီကနေ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာစေတဲ့ပုံစံဖြစ်လို့ မြင်ရသမျှကို အစကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲသိဖို့တော့ မလွယ်ပါဘူး။ Bardo ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကိုလည်း သေခြင်းနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကြားက အကူးအပြောင်းကာလဆိုတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာအယူအဆနဲ့ ဆက်စပ်ထားပါတယ်။ စကားပြောခန်းရှည်တွေ၊ အိပ်မက်ဆန်တဲ့ တင်ပြပုံတွေကြောင့် ဖန်တီးပုံက ဟန်များနေသလို ခံစားရနိုင်ပေမယ့် အဲဒီအောက်က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာခံစားချက်တွေကို ရိုးရိုးသားသား ဖွင့်ပြချင်မှုရှိတယ်လို့ မူရင်းအညွှန်းက သုံးသပ်ထားပါတယ်။ တာကော့စကီးရဲ့ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးသူတွေအတွက် ဒီလိုဖော်ပြပုံကို ပိုမြင်သာနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အမြင်လည်း ပါတယ်။ ဒါက ကြည့်သူတိုင်း တူညီစွာခံစားရမယ့်အချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စကားတွေမှာ ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင် သူ့အကြောင်း ပြောနေသလို ခံစားရနိုင်တယ်ဆိုတာလည်း မူရင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုပါ။ ဇာတ်ကောင်က တခြားလူတွေ၊ တခြားဖြစ်ရပ်တွေကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ့်အကြောင်းကို ပြောသလိုပဲ ဖန်တီးသူကလည်း အလားတူနည်းကို သုံးထားသလားဆိုတဲ့ အမြင်မျိုးဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိလို့ အတည်ပြုထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အသက်အရွယ်နဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံ ပိုများလာချိန်မှာ ပြန်ကြည့်ရင် ခံစားရပုံ ပြောင်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သုံးသပ်ချက်လည်း ပါရှိပါတယ်။
ဇာတ်ကားကြည့်ရန်