The Whale
The Whale ထဲက အင်္ဂလိပ်စာဆရာတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၆၀၀ ရှိပြီး အဝလွန်ခြင်းနဲ့အတူ အရေပြားအနာအမျိုးမျိုးကိုပါ ခံစားနေရသူပါ။ သူ့မှာ ဇနီးဟောင်းတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ဘဝမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ အခု မရှိတော့ပါဘူး။ သူ့စကားအရ အဲဒီနောက်မှာပဲ ကိုယ်အလေးချိန်တွေ တက်လာခဲ့တာပါ။ သူ သိပ်နှစ်သက်တဲ့ စာတစ်ပုဒ်က မိုဗီဒစ်ဝတ္ထုအကြောင်း ရေးထားတဲ့ အက်ဆေးပါ။ ဝေလငါးကို သတ်ဖို့ ဘဝရည်မှန်းချက်ထားတဲ့ ကပ္ပတိန်အာဟတ်နဲ့ သူသတ်ချင်နေမှန်းတောင် မသိတဲ့ ဝေလငါးအကြောင်းကို အက်ဆေးထဲမှာ ပြောထားတယ်။ ဝေလငါးကို သတ်နိုင်ရင် ဘဝအဓိပ္ပာယ်ရှိလာမယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အာဟတ်ကိုလည်း စာရေးသူက သနားနားလည်ပေးထားပါတယ်။ ဝေလငါးအကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြတဲ့ ပျင်းစရာအပိုင်းတွေကိုတောင် ရှေ့မှာလာမယ့် ဝမ်းနည်းစရာတွေကနေ စာဖတ်သူကို ခဏနားခွင့်ပေးထားတာလို့ အဲဒီအက်ဆေးက မြင်ထားတာပါ။ သူ့အခြေအနေ ဆိုးလာပြီး သေတော့မလို ဖြစ်တဲ့အချိန်တွေမှာ ဒီအက်ဆေးကို ဖတ်ပြပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်တယ်။ ဇာတ်ကောင်တွေကို နားလည်ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ အဲဒီစာရဲ့ အရေးအသားဟာ လူတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သူ့အမြင်နဲ့လည်း နီးစပ်နေပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ စကားလုံးတွေကို ချစ်တဲ့သူ့အတွက် အက်ဆေးတွေဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရေးအသားမှာ သူလိုချင်တာက သင်ခန်းစာနဲ့ အမှတ်ပေးအလုပ်ထက် ရိုးသားမှုပါ။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အမြဲတမ်း ရိုးသားနိုင်ခဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ သမီးဖြစ်သူက သူ့ဓာတ်ပုံကိုတင်ပြီး ငရဲမီးထဲရောက်ရင် အဆီတွေထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ရက်ရက်စက်စက် ရေးတဲ့အခါမှာတောင် သမီးရဲ့ စာအရေးအသားကို သူက ချီးကျူးတယ်။ သူမသေခင် မှန်ကန်တဲ့အရာတစ်ခုခု လုပ်သွားချင်ပြီး သမီးကိုလည်း သူများက ဂရုစိုက်ပေးသလို သူကလည်း သူများကို ပြန်ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေစေချင်ပါတယ်။
ဇာတ်လမ်းအကြောင်း
The Whale ထဲက အင်္ဂလိပ်စာဆရာတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၆၀၀ ရှိပြီး အဝလွန်ခြင်းနဲ့အတူ အရေပြားအနာအမျိုးမျိုးကိုပါ ခံစားနေရသူပါ။ သူ့မှာ ဇနီးဟောင်းတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ဘဝမှာ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ အခု မရှိတော့ပါဘူး။ သူ့စကားအရ အဲဒီနောက်မှာပဲ ကိုယ်အလေးချိန်တွေ တက်လာခဲ့တာပါ။ သူ သိပ်နှစ်သက်တဲ့ စာတစ်ပုဒ်က မိုဗီဒစ်ဝတ္ထုအကြောင်း ရေးထားတဲ့ အက်ဆေးပါ။ ဝေလငါးကို သတ်ဖို့ ဘဝရည်မှန်းချက်ထားတဲ့ ကပ္ပတိန်အာဟတ်နဲ့ သူသတ်ချင်နေမှန်းတောင် မသိတဲ့ ဝေလငါးအကြောင်းကို အက်ဆေးထဲမှာ ပြောထားတယ်။ ဝေလငါးကို သတ်နိုင်ရင် ဘဝအဓိပ္ပာယ်ရှိလာမယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အာဟတ်ကိုလည်း စာရေးသူက သနားနားလည်ပေးထားပါတယ်။ ဝေလငါးအကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြတဲ့ ပျင်းစရာအပိုင်းတွေကိုတောင် ရှေ့မှာလာမယ့် ဝမ်းနည်းစရာတွေကနေ စာဖတ်သူကို ခဏနားခွင့်ပေးထားတာလို့ အဲဒီအက်ဆေးက မြင်ထားတာပါ။ သူ့အခြေအနေ ဆိုးလာပြီး သေတော့မလို ဖြစ်တဲ့အချိန်တွေမှာ ဒီအက်ဆေးကို ဖတ်ပြပေးဖို့ တောင်းဆိုတတ်တယ်။ ဇာတ်ကောင်တွေကို နားလည်ဂရုစိုက်ပေးတဲ့ အဲဒီစာရဲ့ အရေးအသားဟာ လူတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သူ့အမြင်နဲ့လည်း နီးစပ်နေပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ စကားလုံးတွေကို ချစ်တဲ့သူ့အတွက် အက်ဆေးတွေဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အရေးအသားမှာ သူလိုချင်တာက သင်ခန်းစာနဲ့ အမှတ်ပေးအလုပ်ထက် ရိုးသားမှုပါ။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အမြဲတမ်း ရိုးသားနိုင်ခဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ သမီးဖြစ်သူက သူ့ဓာတ်ပုံကိုတင်ပြီး ငရဲမီးထဲရောက်ရင် အဆီတွေထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ရက်ရက်စက်စက် ရေးတဲ့အခါမှာတောင် သမီးရဲ့ စာအရေးအသားကို သူက ချီးကျူးတယ်။ သူမသေခင် မှန်ကန်တဲ့အရာတစ်ခုခု လုပ်သွားချင်ပြီး သမီးကိုလည်း သူများက ဂရုစိုက်ပေးသလို သူကလည်း သူများကို ပြန်ဂရုစိုက်ပေးနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေစေချင်ပါတယ်။