Apur Sansar
အဖေရော အမေရော မရှိတော့တဲ့ အပုဟာ ကျောင်းကိုလည်း ပြီးဆုံးအောင် မတက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေရင်း ကိုယ်နဲ့အဆင်ပြေမယ့် အလုပ်ကို လိုက်ရှာပေမယ့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အလုပ်က မရသေးဘူး။ ဒီအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ခရီးကပြန်လာရင် အလုပ်သွင်းပေးမယ်ဆိုပြီး သူ့အစ်မဝမ်းကွဲရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို အတူလိုက်ဖို့ ခေါ်လာပါတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သတို့သားလောင်းဟာ မင်္ဂလာချိန်နီးမှ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားတာကြောင့် ပွဲကို ဖျက်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတို့သမီးအတွက်တော့ ဒီမှာတင် ပြီးမသွားပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ထုံးတမ်းအရ အဲဒီနေ့ ဒုတိယမင်္ဂလာချိန်မှာ လက်ထပ်ပေးမယ့်သူ မရှိရင် တစ်သက်လုံး လက်ထပ်ခွင့်မရတော့မယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းက အပုကို သူ့အစ်မနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ အပုမှာ အဆောင်လခတောင် မပေးနိုင်ဘဲ အလုပ်လည်း ရေရေရာရာ မရှိသေးတာမို့ အစပိုင်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်။ နောက်တော့ သူငယ်ချင်းက သွင်းပေးမယ့်အလုပ်ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မလားလို့ မေးပြီး လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေကနေ အပုနဲ့ အပါနာတို့ အိမ်ထောင်ရေး စတင်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကြင်နာမှုတွေ၊ အတူနေထိုင်ရတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ဆက်ပြထားတယ်။ အပါနာရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူရေးပို့တဲ့ စာတစ်စောင်ကနေလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ပွဲတော်ရှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ လာမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ အပုကို သူက စောင့်နေတယ်။ တစ်ပတ်ကို စာနှစ်စောင် ပို့ခိုင်းထားပေမယ့် အရင်လက ခုနစ်စောင်ပဲ ရတာကိုလည်း အပြစ်တင်ထားသေးတယ်။ အပုကို မနက်ညနေ တွေ့နေရတဲ့ အိမ်နားက မိန်းကလေးကို မနာလိုတဲ့အကြောင်း၊ ကိုယ့်စာလုံးပေါင်းအမှားတွေကို အပုက ရယ်နေဦးမယ့်အကြောင်း ရေးထားသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့လည်း မှာထားတယ်။ လာမယ့်ရက်ကို လက်ချိုးရေနေပေမယ့် မလာရင်တော့ စကားမခေါ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ကောက်သံလေးလည်း ပါနေပါတယ်။ ၁၉၅၉ ခုနှစ်က Apur Sansar ဟာ ဘင်္ဂါလီဒါရိုက်တာ ဆာတရာဂျစ်ရေးရဲ့ အပုသုံးကားတွဲထဲက နောက်ဆုံးကားပါ။ ရှေ့နှစ်ကားက Pather Panchali နဲ့ Aparajito ဖြစ်ပြီး သုံးကားလုံးမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားက ဘင်္ဂါလီကလေး အပုရဲ့ ငယ်ဘဝကနေ ဖခင်ဖြစ်လာတဲ့အရွယ်အထိကို ဆက်တိုက် ပုံဖော်ထားပါတယ်။ အပုကြုံရတဲ့ ရယူခြင်းနဲ့ ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ဆုံဆည်းခြင်းနဲ့ ကွဲကွာခြင်းတွေကနေ ဘင်္ဂါလီမိသားစုတွေရဲ့ နေထိုင်မှုနဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကိုလည်း မြင်ရတယ်။ ဒီကားမှာတော့ မင်္ဂလာဆောင်က အဖြစ်အပျက်ကနေ ထုံးတမ်းစဉ်လာအောက်မှာ မိန်းမပျိုတွေ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲကို ပြထားပါတယ်။ သုံးကားတွဲရဲ့ အခြေခံက ဘင်္ဂါလီစာရေးဆရာ Bibhutibhushan Bandyopadhyay ရဲ့ Pather Panchali နဲ့ Aparajito ဝတ္ထုနှစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ရေးကိုယ်တိုင် ဇာတ်ညွှန်းရေးသား ရိုက်ကူးထားတာပါ။ ပထမကားက နာမည်တူဝတ္ထုကို အခြေခံထားပြီး ဒုတိယကားက Aparajito ဝတ္ထုရဲ့ ပထမတစ်ဝက်၊ ဒီနောက်ဆုံးကားကတော့ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရိုက်ကူးထားပါတယ်။ ရေးဟာ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးသူအဖြစ်သာမက စာရေးခြင်း၊ အက်ဆေးရေးခြင်း၊ မဂ္ဂဇင်းတည်းဖြတ်ခြင်း၊ သရုပ်ဖော်ပုံနဲ့ လက်ရေးလှ ဖန်တီးခြင်း၊ သီချင်းစာသားနဲ့ တေးဂီတရေးဖွဲ့ခြင်းတို့ကိုလည်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သူပါ။ မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တွေအပြင် Goopy Bagha စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်ကားတွေနဲ့ Feluda စုံထောက်ဇာတ်ကားတွေကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့တယ်။ သူ့ရုပ်ရှင်တွေမှာ ဝတ်စုံဒီဇိုင်း၊ နောက်ခံတေးသံနဲ့ ဘင်္ဂါလီဓလေ့တွေကို အလေးထားသလို အပုသုံးကားတွဲမှာလည်း အပုရဲ့ဘဝထဲက အမျိုးသမီးတွေအတွက် နေရာပေးထားပါတယ်။
ဇာတ်လမ်းအကြောင်း
အဖေရော အမေရော မရှိတော့တဲ့ အပုဟာ ကျောင်းကိုလည်း ပြီးဆုံးအောင် မတက်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေရင်း ကိုယ်နဲ့အဆင်ပြေမယ့် အလုပ်ကို လိုက်ရှာပေမယ့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အလုပ်က မရသေးဘူး။ ဒီအချိန်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ခရီးကပြန်လာရင် အလုပ်သွင်းပေးမယ်ဆိုပြီး သူ့အစ်မဝမ်းကွဲရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို အတူလိုက်ဖို့ ခေါ်လာပါတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သတို့သားလောင်းဟာ မင်္ဂလာချိန်နီးမှ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားတာကြောင့် ပွဲကို ဖျက်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတို့သမီးအတွက်တော့ ဒီမှာတင် ပြီးမသွားပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ထုံးတမ်းအရ အဲဒီနေ့ ဒုတိယမင်္ဂလာချိန်မှာ လက်ထပ်ပေးမယ့်သူ မရှိရင် တစ်သက်လုံး လက်ထပ်ခွင့်မရတော့မယ့် အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းက အပုကို သူ့အစ်မနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတယ်။ အပုမှာ အဆောင်လခတောင် မပေးနိုင်ဘဲ အလုပ်လည်း ရေရေရာရာ မရှိသေးတာမို့ အစပိုင်းမှာ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တယ်။ နောက်တော့ သူငယ်ချင်းက သွင်းပေးမယ့်အလုပ်ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မလားလို့ မေးပြီး လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။ ဒီလို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေကနေ အပုနဲ့ အပါနာတို့ အိမ်ထောင်ရေး စတင်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကြင်နာမှုတွေ၊ အတူနေထိုင်ရတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို ဆက်ပြထားတယ်။ အပါနာရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူရေးပို့တဲ့ စာတစ်စောင်ကနေလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ပွဲတော်ရှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ လာမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ အပုကို သူက စောင့်နေတယ်။ တစ်ပတ်ကို စာနှစ်စောင် ပို့ခိုင်းထားပေမယ့် အရင်လက ခုနစ်စောင်ပဲ ရတာကိုလည်း အပြစ်တင်ထားသေးတယ်။ အပုကို မနက်ညနေ တွေ့နေရတဲ့ အိမ်နားက မိန်းကလေးကို မနာလိုတဲ့အကြောင်း၊ ကိုယ့်စာလုံးပေါင်းအမှားတွေကို အပုက ရယ်နေဦးမယ့်အကြောင်း ရေးထားသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့လည်း မှာထားတယ်။ လာမယ့်ရက်ကို လက်ချိုးရေနေပေမယ့် မလာရင်တော့ စကားမခေါ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ကောက်သံလေးလည်း ပါနေပါတယ်။ ၁၉၅၉ ခုနှစ်က Apur Sansar ဟာ ဘင်္ဂါလီဒါရိုက်တာ ဆာတရာဂျစ်ရေးရဲ့ အပုသုံးကားတွဲထဲက နောက်ဆုံးကားပါ။ ရှေ့နှစ်ကားက Pather Panchali နဲ့ Aparajito ဖြစ်ပြီး သုံးကားလုံးမှာ အောက်ခြေလူတန်းစားက ဘင်္ဂါလီကလေး အပုရဲ့ ငယ်ဘဝကနေ ဖခင်ဖြစ်လာတဲ့အရွယ်အထိကို ဆက်တိုက် ပုံဖော်ထားပါတယ်။ အပုကြုံရတဲ့ ရယူခြင်းနဲ့ ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ဆုံဆည်းခြင်းနဲ့ ကွဲကွာခြင်းတွေကနေ ဘင်္ဂါလီမိသားစုတွေရဲ့ နေထိုင်မှုနဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကိုလည်း မြင်ရတယ်။ ဒီကားမှာတော့ မင်္ဂလာဆောင်က အဖြစ်အပျက်ကနေ ထုံးတမ်းစဉ်လာအောက်မှာ မိန်းမပျိုတွေ ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲကို ပြထားပါတယ်။ သုံးကားတွဲရဲ့ အခြေခံက ဘင်္ဂါလီစာရေးဆရာ Bibhutibhushan Bandyopadhyay ရဲ့ Pather Panchali နဲ့ Aparajito ဝတ္ထုနှစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး ရေးကိုယ်တိုင် ဇာတ်ညွှန်းရေးသား ရိုက်ကူးထားတာပါ။ ပထမကားက နာမည်တူဝတ္ထုကို အခြေခံထားပြီး ဒုတိယကားက Aparajito ဝတ္ထုရဲ့ ပထမတစ်ဝက်၊ ဒီနောက်ဆုံးကားကတော့ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရိုက်ကူးထားပါတယ်။ ရေးဟာ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းရေးသူအဖြစ်သာမက စာရေးခြင်း၊ အက်ဆေးရေးခြင်း၊ မဂ္ဂဇင်းတည်းဖြတ်ခြင်း၊ သရုပ်ဖော်ပုံနဲ့ လက်ရေးလှ ဖန်တီးခြင်း၊ သီချင်းစာသားနဲ့ တေးဂီတရေးဖွဲ့ခြင်းတို့ကိုလည်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သူပါ။ မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တွေအပြင် Goopy Bagha စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်ကားတွေနဲ့ Feluda စုံထောက်ဇာတ်ကားတွေကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့တယ်။ သူ့ရုပ်ရှင်တွေမှာ ဝတ်စုံဒီဇိုင်း၊ နောက်ခံတေးသံနဲ့ ဘင်္ဂါလီဓလေ့တွေကို အလေးထားသလို အပုသုံးကားတွဲမှာလည်း အပုရဲ့ဘဝထဲက အမျိုးသမီးတွေအတွက် နေရာပေးထားပါတယ်။