Walk Up
ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကိုယ်ဖန်တီးချင်တဲ့အတိုင်း ရိုက်ကူးနိုင်ဖို့နဲ့ ငွေကြေးအရ အဆင်ပြေဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း တွဲဖြစ်လာတတ်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုက်ကူးစရိတ်ကြီးတဲ့အပြင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ပါလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အကြိုက်၊ ဈေးကွက်ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကိုပါ ထည့်စဉ်းစားရတတ်တယ်။ Walk Up အကြောင်း မူရင်းမိတ်ဆက်စာကလည်း ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းထက် ရုပ်ရှင်ဖန်တီးသူတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ အကန့်အသတ်တွေကို အရင်ဆွေးနွေးထားပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ဟာ ငွေပေါ်မှီခိုရပြီး ထုတ်ကုန်တစ်ခုလို ဈေးကွက်တင်ရတဲ့အနုပညာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ တာကော့စကီးရဲ့အမြင်ကို အစပြုထားတာပါ။ နာမည်ရှိပြီးသား ဒါရိုက်တာတွေတောင် ကိုယ်ရိုက်ထားသမျှကို စိတ်တိုင်းကျ တင်ပြခွင့်မရတာ၊ ရန်ပုံငွေနဲ့ ထုတ်လုပ်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒကြားမှာ ညှိနှိုင်းရတာတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဖန်တီးသူဘက်က အနုပညာအပေါ် အမြင်ပြောင်းလဲလာတာကြောင့်လည်း ကိုယ်တကယ်ဖန်တီးချင်တဲ့ ပုံစံကို မရောက်နိုင်တာမျိုး ရှိတတ်တယ်။ ကဗျာနဲ့ ဂီတလို အခြားအနုပညာတွေမှာလည်း အကန့်အသတ်တွေ ရှိပေမယ့် ငွေ၊ လူနဲ့ နည်းပညာ အများကြီးလိုတဲ့ ရုပ်ရှင်မှာတော့ ပိုများနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သုံးသပ်ချက်ပါ။ ဒီအကြောင်းကနေ ဟုန်းဆန်းဆူရဲ့ ဖန်တီးပုံပြောင်းလဲလာမှုဆီ ဆက်သွားပါတယ်။ Introduction (2021) ကစပြီး In Front of Your Face၊ The Novelist's Film နဲ့ Walk Up တို့မှာ သူဟာ ဇာတ်ညွှန်းရေးတာ၊ ဒါရိုက်တာလုပ်တာ၊ ထုတ်လုပ်တာအပြင် ရုပ်ပုံရိုက်ကူးမှု၊ နောက်ခံတေးနဲ့ တည်းဖြတ်မှုတွေကိုပါ ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူလာခဲ့တယ်လို့ မူရင်းက ဖော်ပြထားပါတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေလည်း ပိုစိတ်စိတ် ထွက်လာပြီး အဲဒီကားတွေထဲက တစ်ကားကလွဲရင် ကျန်ကားတွေကို အဖြူအမဲနဲ့ ရိုက်ထားတယ်လို့ ဆိုထားတယ်။ ဒီလို ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူမှုများလာတာက သူ့စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးနိုင်ဖို့ နေရာပိုရလာစေပြီး ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ သူ့အမြင်တွေ ပိုထင်ဟပ်လာတယ်လို့ မူရင်းရေးသူက ယူဆထားပါတယ်။ ဒီဖန်တီးပုံမှာ ရုပ်ပုံနဲ့ နောက်ခံတေးအချို့ကို အားမရနိုင်စရာရှိပေမယ့် အပြစ်ကင်းတဲ့လက်ရာဖြစ်ဖို့ထက် ရိုးရိုးသားသား ဖန်တီးထားမှုကနေ ရလာတဲ့ခံစားချက်ကို မူရင်းက ပိုအလေးထားပါတယ်။ သူနဲ့ ဂင်မင်ဟီးတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သိထားသူတွေအဖို့ ဒီရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့အခြေအနေနဲ့ အဖြေတချို့ကို တွေ့နိုင်တယ်လို့လည်း သုံးသပ်ထားတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်ဆက်တိုက် ရိုက်ကူးနေလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် Walk Up ထဲမှာ အဖြေတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မူရင်းရေးသူက မြင်ထားတာပါ။ Walk Up ကိုတော့ ဇာတ်ကွက်အကြီးအကျယ်ထက် ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စကားဝိုင်းတွေကနေ တဖြည်းဖြည်း သိကျွမ်းလာရတဲ့ ရုပ်ရှင်အဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။ သူတို့ပြောတာတွေဟာ နက်နဲကြီးကျယ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေချည်း မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဘဝက သာမန်စကားတွေလည်း ပါတယ်။ အခုမှသိတဲ့ လူနှစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ဘေးကထိုင်နားထောင်နေရသလို၊ သူတို့ရဲ့စကားတွေကနေ သူတို့အကြောင်းကို နားလည်လာရတဲ့ ပုံစံပါ။ မူရင်းရေးသူအတွက်တော့ ဒီစကားဝိုင်းတွေကနေ ဟုန်းဆန်းဆူရဲ့အမြင်ကိုပါ တွေ့ရပြီး သူဖန်တီးချင်တဲ့ ရုပ်ရှင်ပုံစံနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်လာတဲ့လက်ရာတစ်ခုလို့ ယူဆထားပါတယ်။
ဇာတ်လမ်းအကြောင်း
ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကိုယ်ဖန်တီးချင်တဲ့အတိုင်း ရိုက်ကူးနိုင်ဖို့နဲ့ ငွေကြေးအရ အဆင်ပြေဖို့ဆိုတာ အမြဲတမ်း တွဲဖြစ်လာတတ်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုက်ကူးစရိတ်ကြီးတဲ့အပြင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ပါလာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အကြိုက်၊ ဈေးကွက်ရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကိုပါ ထည့်စဉ်းစားရတတ်တယ်။ Walk Up အကြောင်း မူရင်းမိတ်ဆက်စာကလည်း ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းထက် ရုပ်ရှင်ဖန်တီးသူတစ်ယောက်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ အကန့်အသတ်တွေကို အရင်ဆွေးနွေးထားပါတယ်။ ရုပ်ရှင်ဟာ ငွေပေါ်မှီခိုရပြီး ထုတ်ကုန်တစ်ခုလို ဈေးကွက်တင်ရတဲ့အနုပညာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ တာကော့စကီးရဲ့အမြင်ကို အစပြုထားတာပါ။ နာမည်ရှိပြီးသား ဒါရိုက်တာတွေတောင် ကိုယ်ရိုက်ထားသမျှကို စိတ်တိုင်းကျ တင်ပြခွင့်မရတာ၊ ရန်ပုံငွေနဲ့ ထုတ်လုပ်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒကြားမှာ ညှိနှိုင်းရတာတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဖန်တီးသူဘက်က အနုပညာအပေါ် အမြင်ပြောင်းလဲလာတာကြောင့်လည်း ကိုယ်တကယ်ဖန်တီးချင်တဲ့ ပုံစံကို မရောက်နိုင်တာမျိုး ရှိတတ်တယ်။ ကဗျာနဲ့ ဂီတလို အခြားအနုပညာတွေမှာလည်း အကန့်အသတ်တွေ ရှိပေမယ့် ငွေ၊ လူနဲ့ နည်းပညာ အများကြီးလိုတဲ့ ရုပ်ရှင်မှာတော့ ပိုများနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သုံးသပ်ချက်ပါ။ ဒီအကြောင်းကနေ ဟုန်းဆန်းဆူရဲ့ ဖန်တီးပုံပြောင်းလဲလာမှုဆီ ဆက်သွားပါတယ်။ Introduction (2021) ကစပြီး In Front of Your Face၊ The Novelist's Film နဲ့ Walk Up တို့မှာ သူဟာ ဇာတ်ညွှန်းရေးတာ၊ ဒါရိုက်တာလုပ်တာ၊ ထုတ်လုပ်တာအပြင် ရုပ်ပုံရိုက်ကူးမှု၊ နောက်ခံတေးနဲ့ တည်းဖြတ်မှုတွေကိုပါ ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူလာခဲ့တယ်လို့ မူရင်းက ဖော်ပြထားပါတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေလည်း ပိုစိတ်စိတ် ထွက်လာပြီး အဲဒီကားတွေထဲက တစ်ကားကလွဲရင် ကျန်ကားတွေကို အဖြူအမဲနဲ့ ရိုက်ထားတယ်လို့ ဆိုထားတယ်။ ဒီလို ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူမှုများလာတာက သူ့စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးနိုင်ဖို့ နေရာပိုရလာစေပြီး ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ သူ့အမြင်တွေ ပိုထင်ဟပ်လာတယ်လို့ မူရင်းရေးသူက ယူဆထားပါတယ်။ ဒီဖန်တီးပုံမှာ ရုပ်ပုံနဲ့ နောက်ခံတေးအချို့ကို အားမရနိုင်စရာရှိပေမယ့် အပြစ်ကင်းတဲ့လက်ရာဖြစ်ဖို့ထက် ရိုးရိုးသားသား ဖန်တီးထားမှုကနေ ရလာတဲ့ခံစားချက်ကို မူရင်းက ပိုအလေးထားပါတယ်။ သူနဲ့ ဂင်မင်ဟီးတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သိထားသူတွေအဖို့ ဒီရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ သူတို့ရဲ့အခြေအနေနဲ့ အဖြေတချို့ကို တွေ့နိုင်တယ်လို့လည်း သုံးသပ်ထားတယ်။ ရုပ်ရှင်တွေကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်ဆက်တိုက် ရိုက်ကူးနေလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် Walk Up ထဲမှာ အဖြေတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မူရင်းရေးသူက မြင်ထားတာပါ။ Walk Up ကိုတော့ ဇာတ်ကွက်အကြီးအကျယ်ထက် ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့ စကားဝိုင်းတွေကနေ တဖြည်းဖြည်း သိကျွမ်းလာရတဲ့ ရုပ်ရှင်အဖြစ် ဖော်ပြထားပါတယ်။ သူတို့ပြောတာတွေဟာ နက်နဲကြီးကျယ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေချည်း မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဘဝက သာမန်စကားတွေလည်း ပါတယ်။ အခုမှသိတဲ့ လူနှစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ဘေးကထိုင်နားထောင်နေရသလို၊ သူတို့ရဲ့စကားတွေကနေ သူတို့အကြောင်းကို နားလည်လာရတဲ့ ပုံစံပါ။ မူရင်းရေးသူအတွက်တော့ ဒီစကားဝိုင်းတွေကနေ ဟုန်းဆန်းဆူရဲ့အမြင်ကိုပါ တွေ့ရပြီး သူဖန်တီးချင်တဲ့ ရုပ်ရှင်ပုံစံနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်လာတဲ့လက်ရာတစ်ခုလို့ ယူဆထားပါတယ်။